LUDZIE: Marilyn Monroe

Marilyn Monroe. Symbol seksu, kobiecości, inspiracja, legenda.... Poszukując informacji o prawdziwej gwieździe XX wieku, nie spodziewałam się, że jej historia tak bardzo mnie zainteresuje. Jej biografia jest, moim zdaniem, bardzo pasjonującą lekturą i na pewno poszukam wszelkich książek na temat Marilyn, jeśli tylko będę miała okazję. Ponieważ informacje, które znalazłam w sieci często się nie pokrywały, starałam się wszystko sprawdzić tak, aby to co przedstawię na blogu było rzetelne. Stworzenie tego posta było czasochłonne, lecz na pewno przyjemne, szczególnie oglądanie zdjęć Monroe, których dostępna jest cała masa i które bez wyjątku zachwycają.

Marilyn Monroe urodziła się 1 czerwca 1926 roku w Los Angeles, jej prawdziwe imię to Norma Jeane Mortenson. Jej biologiczny ojciec jest nieznany, nazwisko otrzymała po Martinie Edwardzie Mortensonie. Jej matka, montażystka filmowa Gladys Monroe, oddała córkę do rodziny zastępczej. Norma Jeane przebywała u bardzo religijnej pary do czasu, aż skończyła 8 lat. W 1934 roku Gladys w  końcu zdołała kupić dom dla siebie i córki, więc zabrała dziewczynkę. Niestety u montażystki wkrótce zdiagnozowano chorobę psychiczną i wysłano na leczenie. Od tej pory Norma wędrowała pomiędzy rodzinami zastępczymi a sierocińcem. 

Norma Jeane Mortenson jako niemowlę.

Gladys (druga od lewej) z córką  (trzecia od lewej) i przyjaciółmi na plaży w Kalifornii (1929). 

Krótko po szesnastych urodzinach, 19 czerwca 1942 roku, Norma wyszła za mąż za chłopaka z sąsiedztwa, 21-letniego Jima Dougherty.

"Byłam dziwną żoną. Wciąż bardzo lubiłam bawić się z młodszymi ode mnie chłopcami i dziewczynkami z sąsiedztwa. Czasem Jim musiał dzwonić po mnie, bo zapominałam o całym świecie".

Kiedy Jim wyjechał, aby służyć w siłach zbrojnych, Jeane zaczęła pracę w fabryce samolotów. Tam została odkryta przez fotografa Davida Conovera, którego wysłano do fabryki, aby uwiecznił na zdjęciach kobiety pomagające w czasie wojny i rozpoczęła karierę modelki.

"Nie jestem zainteresowana pieniędzmi, po prostu chcę być wspaniała"

David Conover i Marilyn Monroe w Hollywood, styczeń 1953.

 

Norma zapragnęła być również aktorką. Szybko została odkryta przez Bena Lyona z Twentieth Century Fox. Kontrakt z wytwórnią podpisała już pod pseudonimem scenicznym Marilyn Monroe (według Lyona podwójna literka "M" miała przynieść szczęście). W 1946 roku Marylin i Jim wzięli rozwód. 

W czasie trwania umowy z Fox aktorka wystąpiła w kilku filmach, lecz żaden nie przyniósł większych sukcesów. Nie przedłużono z nią kontraktu. Następnie przez kilka miesięcy pracowała dla wytwórni Columbia Pictures, zanim poznała Johnny'ego Hyde'a, który pomógł jej stać się blond seksbombą.

"Kiedy byłam małą dziewczynką, nikt nigdy nie powiedział mi, że jestem ładna. Należy mówić wszystkim małym dziewczynkom, że są ładne, nawet, jeśli nie są" 

Po śmierci Hyde'a, która wstrząsnęła Marilyn, aktorka zagrała jeszcze w kilku filmach, ale dopiero rola w filmie Mężczyźni wolą blondynki z 1953 roku, przyniosła jej prawdziwą sławę.

W styczniu 1954 roku Marilyn ponownie wyszła za mąż, tym razem za słynnego baseballistę Joe DiMaggio. Małżeństwo było bardzo burzliwe i zakończyło się rozwodem w listopadzie tego samego roku. 

Marilyn i Joe

W 1955 roku ukazała się komedia Słomiany wdowiec, z udziałem Marilyn, z którego pochodzi słynna scena z sukienką uniesioną podmuchem z kanału wentylacyjnego metra. 

W czerwcu 1956 roku Marilyn wyszła za mąż za pisarza Arthura Millera. 

Marilyn i Arthur w 1956 roku.

W trakcie zdjęć do filmu Książę i aktoreczka, które nie szły zbyt dobrze, Marilyn zaczęła łykać dużą ilość środków nasennych. Aktorka postanowiła zrobić sobie rok przerwy. W 1959 roku powróciła do Hollywood, aby pracować nad zdjęciami do Pół żartem, pół serio. Pomimo problemów małżeńskich, poronień i trudności z zapamiętaniem roli, film stał się hitem. 

 

W 1961 roku Marilyn i Arthur wzięli rozwód, gwiazda znowu zaczęła widywać Joe DiMaggio. Przez jakiś czas leczyła się w szpitalu, lecz udało jej się napisać wiadomość do Joe, który ją stamtąd zabrał. Dzięki Frankowi Sinatrze poznała prezydenta Johna F. Kennedy, z którym miała romans. W maju 1962 roku zaśpiewała słynne "Happy Birthday" na jego urodzinach w Madison Square Garden. 

Marilyn miała ciągłe problemy ze zdrowiem, popadała w depresję, sprawiała problemy na planie, przed przedawkowaniem leków uratował ją DiMaggio. 4 sierpnia 1962 roku Monroe rozmawiała przez telefon z kilkoma przyjaciółmi, między innymi z Joe. 5 sierpnia nad ranem znaleziono ją martwą w domu w Brentwood. Leżała nago na łóżku, wciąż miała słuchawkę telefoniczną w dłoni. Nie znaleziono żadnego listu pożegnalnego. Za przyczynę zgonu uznaje się przedawkowanie środków nasennych, jednak temat jej samobójstwa jest przedmiotem wielu spekulacji. 

Marylin zagrała w kilkudziesięciu filmach, pracowała jako modelka, brała udział w reklamach. W 1960 roku otrzymała Złoty Glob za udział w Pół żartem, pół serio, 2 razy nagrodę Henrietta Award (ulubiona aktorka filmowa na świecie 1954 i 1962 ), nagrodę Golden Plate w 1958 roku za rolę w Książę i aktoreczka i wiele różnych nominacji. Była i jest inspiracją dla artystów m.in. takich jak Elton John, Andy Warhol, Madonna czy Lady Gaga. 

Źródła: ofeminin; tumblr; marilynmonroe.com; marilynmonroe.ca; marilynmonroepages.com; classichollywoodcentral.com; photos.lucywho.com; immortalmarilyn.com; christies.com.